Het was de bedoeling om een vervolg van mijn vorige blog te schrijven maar door alle ophef vorige week via verschillende podcasts, radio programma’s en het nieuws (uit Nederland) over het thema “borstvergroting” wilde ik eerst mijn mening en ervaring hier op kwijt.

De discussies gingen vooral over het wél of niet de operatie vergoeden van de vrouwen die de protheses van een bepaalde merk hebben die weggehaald zijn uit de markt omdat ze onveilig waren. Maar wat mij opviel is hoe veel mensen en vooral vrouwen een vooroordeel hadden over wie voor een borstvergroting kiest. Ze noemen ze nep, leeg, dom, van plastic, dat ze allemaal rond willen lopen met grote borsten, billen en dikke lippen, dat ze niet goed nagedacht hebben en dat ze dan de consequenties van een complicatie moeten lijden. Het werd ook heel vaak geroepen… “waarom zou je zoiets laten doen?” Nou…

Toen ik dertien was merkte ik dat mijn borsten zich op een rare manier begonnen te ontwikkelen. Alleen maar één borst begon te groeien. Mijn moeder deed een beetje laconiek over en zei dat het ooit goed zou komen. Ik heb altijd mijn best gedaan om het niet te laten merken.

Gelukkig zijn er in onze familie geen Salma Hayek of Sofia Vergara maar alleen genen waar de borsten niet “groot” worden. Dat heeft mij geholpen om het beter te kunnen verstoppen. Niets wat een push up bh niet zou kunnen helpen.. het kussentje van één kant verwijderen en voilà! makkelijk om er boven de kleding niets van te merken. Wat níet makkelijk was, was de dagelijkse strijd als ik voor de spiegel stond en naar mijzelf moest kijken.

Ik dacht dat ik alles onder controle had totdat iemand op de middelbare school een tekening van mij heeft gemaakt….daar stond ik op de tekening, met één borst.

Niemand mocht mij naakt zien, mijn moeder of zus niet, vriendinnen niet en op een latere leeftijd, mijn vriend ook niet. Ik had altijd mooie gevulde bh’s die nooit in bed uit mochten.

Toen ik getrouwd was werd het een “issue”, pas na dat wij 4 jaar getrouwd waren en 2 kinderen hadden heb ik het eindelijk aan hem verteld. Wij zijn dus samen naar een psycholoog gegaan waar ik mijn best heb gedaan om het te verwerken en accepteren. In die periode begon het idee om ooit een borstoperatie te ondergaan realistischer te worden.

Na een traject in het ziekenhuis heb ik verschillende chirurgen bezocht. Sommige wisten niet wat ik had, sommige vonden het een grote uitdaging en wilden liever de operatie assisteren maar durfden niet om het hele pakket op hun schouders te nemen.

Maar niemand had het een naam gegeven, ze wisten niet precies waarom mijn borsten zo waren totdat een jonge chirurg voor mij stond die het wist! “Het syndroom van Poland!” (Poland syndrome). Hij durfde het niet te opereren maar heeft me naar een andere arts doorverwezen.

Volgens Wikipedia: 

“Het is de eenzijdige onderontwikkeling of gehele afwezigheid van de borst en/of de borstspier. Dit gaat vaak gepaard met een onderontwikkeling van de bovenarm en met hand-afwijkingen aan de aangedane kant van het lichaam. In de meeste gevallen is de rechterkant van het lichaam aangedaan. Soms zijn ook de spieren van de schouders onderontwikkeld. Het syndroom, vernoemd naar de 19e-eeuwse Britse chirurg Alfred Poland,[1] komt vaker voor bij mannen dan bij vrouwen en is relatief zeldzaam.”

Dit verklaarde heel veel. En ja, het was meer dan duidelijk dat ik het had.

Een paar jaar later een dankzij mijn nieuwe lieve psycholoog heb mezelf beter leren kennen en accepteren. Maar samen op therapie zijn wij tot de conclusie gekomen dat ik een borstoperatie niet helemaal op zij moest leggen.

Op het moment waar ik overtuigd was dat ik het wilde laten doen heb ik samen met de artsen en mijn psycholoog geprobeerd om het rond te krijgen via de zorgverzekeraar maar na 2 pogingen moest ik het vergeten, ze zouden de operatie(s) niet vergoeden. Ondanks hetzelfde traject zou iemand die kanker heeft gehad en een borst heeft moeten amputeren dit wel vergoedt krijgen. Het geldt voor mij dus niet omdat ik zo ben geboren, pech.

Ik heb het doorgezet en ben eindelijk door een geweldige chirurg geopereerd die het Poland Syndroom goed kent en onder andere vrouwen met borstkanker behandelt. Hij had veel empathie en dat vond ik erg fijn. Ik vergeet zijn woorden tijdens de eerste afspraak niet, “ik kan wel iets van jouw lichaam veranderen maar wat ik niet kan veranderen is wat er in jouw hoofd speelt, je moet je eerst accepteren hoe jij bent en daarna kan ik jou helpen”.

Ik loop inmiddels al bijna twee jaar rond met borstprotheses en ik zou het weer doen als ik in de tijd terug zou kunnen gaan. Ik accepteer mijzelf wel hoe ik ben, anders zou ik dit verhaal niet eens durven te schrijven. Wie weet ga ik ze ooit verwijderen, maar voor nu, voel ik me goed op deze manier. Borstprotheses maken ons niet wat wij zijn maar geven een steun.

 Het is moeilijk om te begrijpen als je als vrouw (of man) er geen last van hebt, van hele kleine borsten, maar één borst of andere aandoeningen die de buitenwereld niet kan zien. Het is moeilijk om de strijd te begrijpen die er in het hoofd kan spelen en de onzekerheden die dit kan geven. Het is niet eerlijk om te generaliseren dat wij allemaal nep, leeg of van plastic zijn omdat wij dit hebben laten doen. Dat er risico’s zijn weten wij heel goed maar om jezelf niet als volledig “normaal” te kunnen zien en daardoor andere geestelijke klachten te krijgen is ook een risico.

Niet te snel oordelen, “Iedereen die je ontmoet vecht een strijd waar je niets van weet”

*Mocht je vragen hebben over het Syndroom van Poland mag je contact met mij opnemen via mijn Instagram.

Liefs, Maria