Ergens tussen 6 en 7 uur ’s morgens sta ik te genieten van een iets te warme en misschien ook iets te lange douche. Met een half oog open sta ik wat te mijmeren over mijn volgende blogje. Kaboemrambambommel! Een flink kabaal verstoort mijn zeldzame spa moment. Waar ik bij onze eerste spruit direct poedelnaakt met ehbo- koffer onder de arm naar de woonkamer zou zijn gesprint, verroer ik nu geen vin, spits alleen de oren. Aan het huilen te horen valt het heus wel mee en ik schat op afstand in dat lopen nog wel gaat, dus dat betekent inloopspreekuur. En ja hoor. Een tel later vliegt de badkamerdeur open. Niet het slachtoffer Levi schuift het douchegordijn opzij maar grote broer Joël. ‘Levi is van de vensterbank gevallen!’ klinkt het geschrokken. Ik vraag of Levi nog kan lopen. Dit schijnt het geval te zijn dus zeg ik: ‘Laat hem dan maar hier heen komen dan kan ik hem troosten’. Het is begrepen. Ik hoor grote broer Joël redderen: ‘Kan je je teen nog bewegen zo? En je knie buigen? En kan je je arm nog zo doen?’ Ik verwacht zo te worden opgeroepen voor de nodige knuffels en steunbetuigingen, maar wat er ook gebeurt, er verschijnt geen Levi. Dat betekent òf dat het uiteindelijk toch wel iets minder erg is dan hij grote broer graag doet geloven, of het kan zijn dat hij geen zin heeft in commentaar van mijn kant. Iets in de trant van ‘Maar je weet toch ook dat je niet op de vensterbank mag klimmen!’ 

Al met al is de rust hersteld en met dit offer van Levi is ook de broederband weer aangehaald. Dat betekent een paar minuutjes extra douche tijd voor mama en wie weet zit er ook nog een kop koffie in! 

Net als ik weer in sluimerstand ga, gaat de badkamer opnieuw open. Weg stoom. Weg sauna- effect. Joël. Hij heeft een belangrijke mededeling. ‘Levi mag wel even met mijn garage spelen hoor, want ik wil ook weer niet dat hij dood gaat!’ En nu ben ik wakker. Een kletsnatte klapzoen voor m’n oudste die zichzelf zo overwonnen heeft dat zelfs het speelgoed wordt gedeeld. Ach, die zoen neemt hij maar voor lief. Hij voelt dat er ruimte is en maakt van de gelegenheid handig gebruik. Aan een zoen heb je niks, maar ‘mag ik nu wel een snoepje?’ Natuurlijk jongen… 

 

Aan deze momenten houd ik me vast. Zou het dan ooit nog goed komen tussen deze twee? Het dagelijkse gevecht gekibbel en geruzie. Het valt in het niet bij deze zorg voor elkaar. Zoals verwacht is deze overdaad aan liefde en zorg van korte duur en zijn we niet veel later weer aan het ruziën over de garage. 

Het kibbelen, concurreren, ruziën. Eindeloos heb ik erover gelezen. Alle info heb ik tot me genomen. Is het gezond, komt het goed, hoe gaan we dit in goede banen leiden? Gesprekken met mede mama’s, iedereen die me iets kon vertellen kreeg van mij een luisterend oor. Ik denk dat ik me inmiddels met recht ‘manager ruzie en gedoe’ mag noemen. En heeft al mijn studeer en gepieker zin gehad? Nee. Helaas. Dus doe ik het anders. ‘Alles wat je aandacht geeft groeit’ dus dit onderdeel probeer ik zo min mogelijk deel van de familie te laten zijn. En ja, dat is lastig… 

Want hé, je màg boos zijn! Soms is samen spelen gewoon niet leuk en soms zijn grote of kleine broers gewoon irritant. Dus… leren. We leren onze jongens te praten en niet te slaan, we leren ze grenzen te stellen en we leren ze… Ach, ik hoop ze van alles te leren en de theorie zit er prima in. Maar nu de praktijk. De weerbarstige praktijk van alledag. De praktijk waarin mijn jongens vooral naar papa en mama kijken om te zien hoe wij met dingen omgaan. De praktijk waarin wij een spiegel voor onze jongens zijn en de praktijk die niet liegen kan.  

Hoe ga ìk om met irritaties, emoties, vermoeidheid of verdriet? Hoe is mijn reactie op eindeloos rondslingerende auto’s, stoutigheden en ander kinderleed?  

Dus ja, opvoeden is hard werken… vooral aan mezelf! 

 

Een aantal dagen later. Twee slaperige koppies samen op een kussen. ‘Zullen we vrienden zijn?’ Prima plan. Goed initiatief. Mijn slaperige hart maakt een sprongetje. Lijkt het toch nog goed te komen met de broers!