Ik ben weer zwanger na drie miskramen. Wauw, en nu? Even diep ademhalen en onze ervaringen uit het verleden zoveel mogelijk proberen naar de achtergrond te drukken. Een geestelijke rollercoaster is het geweest (en nog steeds) en vooral op standje overleving doorgaan. Ik heb lang getwijfeld wanneer ik hierover wilde gaan schrijven. Eigenlijk wilde ik dit moment zo lang mogelijk uitstellen, omdat ik bang ben dat als ik het hardop uitspreek, we toch weer teleurgesteld gaan worden. Maar ik denk dat het voor mij goed is om dit toch te gaan doen en daarmee het vertrouwen in deze zwangerschap steeds meer te vergroten. 

Op dit moment ben ik ruim 16 weken zwanger en samen met Sander heb ik besloten dat het tijd is dat ik de blogs weer hieraan ga wijden. Ik wil mijn verhaal graag met jullie delen in de aankomende blogs. Na onze heerlijke vakantie op Kos waren wij er klaar voor om het weer te gaan proberen. We wilden het toch nog een kans geven, maar we zagen dit wel als onze laatste poging. Al denk ik dat je bij een kinderwens je grenzen snel verlegt, dus je weet natuurlijk nooit van tevoren hoe ver je zult gaan. 

Een jaar zonder denken aan zwanger worden, testen en angstgevoelens bij een positieve test was heel fijn voor ons als gezin. Ik voelde me weer Clair en wilde mij volledig focussen op Luuk en al het moois dat hij bracht. En vooral nu hij bijna naar school zou gaan en ik die tijd niet meer terug zou krijgen. En die focus heb ik zeker wel gehad tijdens de periode van de zwangerschappen, maar het verdriet en je focus op een kindje erbij neemt wel wat ruimte in beslag. 

In het afgelopen jaar heb ik een beeld van ons gezinnetje, bestaande uit drie personen in mijn hoofd gehad. Ik kon een groter gezin niet meer voor ogen zien en ik had er vrede mee als het toch niet meer zou lukken. Dat is natuurlijk ook een manier om ermee om te gaan, maar ik voelde het wel oprecht zo. Ik ben zo dankbaar dat we de geboorte van een kindje al hebben mogen meemaken en hem mogen opvoeden. Dus mijn grootste wens is al vervuld. 

Ik heb tijd nodig gehad om dit in te zien, maar die gedachten werken wel helend. Dat neemt natuurlijk niet weg dat we verdriet hebben gehad en nog steeds hebben en dat neemt ook niet weg dat we niet dolgelukkig zouden zijn als het toch nog wel een keer voor ons weggelegd is. Want juist omdat ik zo heb genoten (en geniet), wilde ik het graag nog een keer meemaken. Dat zou een cadeautje zijn. Misschien dat we er daarom anders ingingen dan bij de vorige zwangerschappen.