Vorige week vertelde ik dat de hulp die ik kreeg eigenlijk te licht voor mij was op dat moment. Op eigen verzoek werd ik doorgestuurd naar een psychologe, die vaststelde dat ik een 'onvolledige PTSS' had. Je voldoet dan niet aan alle criteria, maar het was wel voldoende om EMDR aan te raden. 

Ondertussen werd ik bij wijze van spreken platgebeld door het UWV en de Arboarts. Na twee weken kreeg ik het eerste telefoontje en al snel werd ik uitgenodigd om langs te komen. “Waarom konden ze me niet heel even met rust laten? Denk ik een keer écht aan mezelf, word ik aan alle kanten lastiggevallen”. Zo voelde het op dat moment voor mij. 

Ondanks dat ik lieve en begripvolle artsen heb gezien, werd het mij duidelijk dat ‘het geestelijke’ eigenlijk nog niet goed erkend wordt bij een ziekmelding. En ook deze artsen gaven toe dat de regeltjes hier nog niet helemaal klaar voor zijn. Naast de EMDR-sessies en het thuiskomen bij een driftige peuterpuber (ik geef toe dat ik soms huilend op de wc zat) was ik mijn werk weer aan het opbouwen. Dit was best pittig. 

Het verdriet kreeg een plek, maar dit maakte ruimte voor angst. Gelukkig was ik in staat een paniekaanval onder controle te houden, maar dit is het afgelopen jaar een gevecht geweest voor mezelf. Ik heb een groot verantwoordelijkheidsgevoel en wilde graag weer wat doen om afleiding te hebben en me nuttig te maken. Zelfs de Arboarts vond destijds dat ik snel aan het opbouwen was. Ik ben er nog steeds niet uit of ik er goed aan gedaan heb. Ergens vond ik het heel prettig om bezig te zijn en niet thuis te zitten, maar soms vraag ik mij af of ik mezelf niet meer tijd had mogen geven om geestelijk te herstellen. 

Ik rondde de therapie in het nieuwe jaar af en werkte ondertussen alweer volledig. Ik had nog wel paniekaanvallen, maar omdat dat in eerste instantie niet mijn hulpvraag was gingen we daar niet op door. 

Ook omdat ik ermee kon dealen en wist hoe ik ermee om moest gaan. Ik gaf aan dat het naar mijn mening gerelateerd was aan het zwanger worden en hoopte dat dit na een goede zwangerschap óf het besluit te stoppen, over zou gaan. 

Ik moest nou eenmaal zelf verder herstellen en tijd doet ook een hoop. Ook wisten we nu dat de miskramen ‘gewoon stomme pech’ is geweest. Er is bij mij bloedonderzoek uitgevoerd en samen hebben we een chromosomenonderzoek laten doen. Hier kwam dus niets uit. Ergens voelt dat heel fijn, je hoeft je bij een mogelijk volgende zwangerschap geen extra zorgen te maken over een bepaalde ‘afwijking’ bij jezelf. Maar toch is de verklaring ‘pech’ zo dubbel.