Het had een gewone controle moeten zijn bij 38 weken en 6 dagen zwangerschap bij de gynaecoloog in februari 2012. Het bleek uiteindelijk het begin van een zeer lange, heftige bevalling. Mijn bloeddruk was te hoog en er zat eiwit in mijn urine. Ik werd direct opgenomen en de volgende ochtend begon het inleiden. Zo anders dan hoe ik het me allemaal had voorgesteld en ook hoe het in het bevalplan stond... :( Ik lag heel veel aan de CTG en met Tijs ging gelukkig alles goed! Het was duidelijk dat mijn lichaam totaal nog niet klaar was voor de bevalling, er gebeurde helemaal niets.

De volgende dag werd ik overgeplaatst naar de verloskamer, omdat het op de afdeling te druk zou zijn. Vele arts-assistentes aan mijn bed verder, heel veel weeopwekkers en drie dagen later (!), werd op de avond van 39 weken en 3 dagen Tijs dan eindelijk geboren!! <3 De keizersnede die ze aan het voorbereiden waren, was gelukkig niet nodig.

Deze hele heftige dagen leken natuurlijk gelijk al een beetje vergeten, met zo'n mooi mannetje op mijn buik! De eerste nacht, die al direct kwam hij werd om 23.11 uur geboren, sliep ik uiteraard niet. Nog niks schokkends, vertelde men ook. Dat ik direct achterdochtig was en de verpleging niet vertrouwde bij Tijs, was wel gek maar vertelde ik niet. Dat niet kunnen slapen bleef een probleem en het begon een beetje vreemd in mijn hoofd te worden. Ik had het idee dat ik 'helicopter-view’ over de wereld had en had er steeds over det ik een 'Boeddhistische' monnik’ was. Ik voelde me een soort alwetende, die verlicht was geraakt na de bevalling. Ik had wel door dat er iets niet helemaal klopte, maar wat wist ik ook niet precies. Ik was ook erg druk, kreeg ik van mijn omgeving te horen. Ik probeerde me wel in te houden, maar dat lukte niet echt.