Gastblogger Bertina
is weer moeder geworden! Zoon nummer 3 is geboren! In deze nieuwe blog vertelt ze over de bevalling en de tijd daarna...
Hij is er… Lang, heel lang hebben we gewacht maar eindelijk, op een ‘gewone’ vrijdagmiddag besloot je te komen. Onze Ruben. Voor het eerst ging een uitgerekende datum voorbij zonder dat er ook maar iets gebeurde. Je bent mijn eerste baby die later kwam dan ‘afgesproken’. Heel netjes onder schooltijd, ben je geboren. Je broers konden een middagje naar opa en oma zonder ingewikkelde logeerpartijen en zo is alles min of meer volgens plan verlopen. Jij bent een bonkie gezondheid en gelukkig is ook met mama alles in orde.
En nu zijn we alweer twee hele maanden verder. Jij bent geen new-born baby meer en je eerste kleertjes zijn al lang te klein. Je lacht, je ‘praat’ en bent druk in de weer met het ontdekken van je handjes. We kunnen ons niet meer voorstellen dat je er niet was. Je hoort erbij!
Wat voorafging…
De bevalling natuurlijk. Hoewel zonder complicaties of gedoe, een klusje was het wel. En nu liggen we heerlijk te relaxen in het geboortehotel. Hier kunnen jij en ik een paar daagjes aansterken, elkaar leren kennen en fit worden om thuis de boel weer op te pakken. Wat heb ik me op deze dagen verheugd. Ik zou de hele dag in bed mogen blijven, een beetje worden vertroeteld en geen weet hebben van de buitenwereld rondom ons kamertje. Jij en ik als het middelpunt van het universum. Ik bedoel…dat was toch zo, als je een baby kreeg..?
Helaas, niets is minder waar. Je bent baby nummer drie. Alles gaat een beetje anders. Alles is een beetje makkelijker en alle andere dingen gaan ‘gewoon’ door. Vanuit bed bestel ik de boodschappen voor papa en de twee grote broers thuis. Ik bel met school en ik regel nieuwe sokken voor de gymles. En ja, natuurlijk geniet ik, maar toch… bij baby nummer drie gaat het een beetje anders. Een beetje minder ‘bubbel’ een beetje meer rust.
Relaxed rust, ja dat ook. Bij baby drie hoeft niet alles volgens het boekje. Eindelijk gaf ik mezelf de ruimte en vrijheid om alles te doen op ‘mijn manier’. Heus, ik pretendeer niet alles te weten en ja, ook bij mij gaan dingen mis. Toch genoot ik van de vrijheid om zonder schuldgevoel af te wijken van regels of richtlijnen.
En dan krijgen we bezoek. Jij en ik. Papa en twee grote broers verstoren ruw de serene rust van ons kamertje. Plastic tasjes met allerhande eten vullen de net opgeruimde tafel. De jongens begroeten je met hun gebruikelijke geestdrift en enthousiasme en duiken al snel onder het ziekenhuisbed om verstoppertje te spelen. Jullie mannen hebben het thuis wel naar je zin. Een paar dagen zonder mama, het hele huis omgetoverd tot een echte ‘mancave’. Geruststellend zegt Levi (3): ‘Mama, we gaan niet vertellen wat we allemaal hebben gedaan hoor’. Een veel betekende blik van manlief doet me vermoeden dat ik m’n borst nat kan maken en ik besluit ter plekke om er nog een dagje geboortehotel aan vast te plakken…
En jij… jij Ruben, bent een kereltje met karakter. Je communiceert goed en graag. Je prachtige bruine kijkers gaan de hele dag rond en rond, bang dat je iets mist. Je reageert op geluiden, springt al haast uit je wagentje als je de grote broers hoort spelen en je stelt het slapen liefst zo lang mogelijk uit. Vechtend tegen je slaap lig je naast me te lachen en te kijken.
En nu zijn we klaar voor de volgende missie. We vinden allemaal een nieuw plekje. Levi begint er langzaamaan aan te wennen dat hij de ‘baby’ niet meer is, en Joël (5) is de echte grote broer.
Het feit dat mama bijna de hele dag met een baby loopt (Ruben en ik zijn fan van de babydrager) wordt inmiddels geaccepteerd. Stoute dingen bewaren de jongens vooral voor de momenten waarop baby Ruben de fles krijgt of in bad gaat. Zodra baby Ruben huilt is er altijd wel een broer in de buurt voor een liedje of een speen.
Nu het stof is gedaald, de dikke buik een stuk minder is en baby Ruben meer dan al twee maanden is, wordt het hoog tijd voor de volgende missie. Weer jong worden. Jong worden met en voor de jongens. Regelmatig wordt er gepolst of mama alweer kan bukken (check), kan rennen (kan beter) en weer alles kan eten (hier de minste moeite mee).
En toen… na een flitsende start kwam de lockdown…
Veel ga ik er niet over schrijven. Want ja, zwaar, druk, chaotisch, maar ook extra knuffeltijd, samen knutselen, chillen op de bank en samen leren.
Lieve kinders. We gaan er wat van maken. Mama weer jong, jullie al groot. We lachen, we huilen, we plakken elkaar achter het behang en we kunnen elkaar niet missen. Aapjes, mama is reuzetrots op jullie!
