Donderdagmiddag, uurtje of 14.00. Bzzzz...Bzzz. Mama's telefoon trilt. Als door een wesp gestoken schieten Joël (bijna 5) en Levi (3 jaar) overeind. 'Mama, je telefoon gaat', een overbodige mededeling. Mama ziet de bui al hangen en probeert zo nonchalant mogelijk: 'Ja... is niks joh. Eet maar lekker verder'. Helaas, mislukt...

Zodra ik de telefoon aanneem en een gesprekje probeer te voeren blijkt dit hèt teken voor gedoe. De een stoot zijn hoofd tegen de deurpost, de ander heeft ineens onverklaarbare honger, er is ruzie en we zijn van alles kwijt. Maar gelukkig, o gelukkig! Vanuit de telefoon aan de andere kant van de lijn hoor ik kreten als 'herkenbaar' en 'we proberen het gewoon' etc. Een en al medeleven en eigenlijk vooral ervaring. Pfoe! Dat scheelt. Stoïcijns loop ik van kamer naar kamer in de hoop een plekje te vinden waar de jongens me even met rust kunnen laten. Ondertussen komt ook papa Delano die met hond Jacky (onze trouwe beagle van 8 jaar) een rondje heeft gelopen het strijdtoneel op. Dapper hoor ik papa pogingen doen een en ander te sussen. 'Ssst, mama is aan de telefoon, mama is zo klaar, rustig, niet schreeuwen etc.'. Super dankjewel papa! Ondanks dat het weinig uithaalt, de intentie waardeer ik enorm!

Na zo'n 20 minuutjes leg ik de telefoon weer weg. En het is alsof er een 'wonderknop' om gaat. Serene rust.

'Wie was dat mama?' Het klinkt in koor. Eensgezind staan twee donkerharige engeltjes met de bruine puppy- ogen mama aan te kijken. Alles is vergeten. Geen strijd, geen honger, geen pijn. Hoe is het mogelijk dat ik jullie op het ene moment achter het behang kan plakken en nog geen vijf minuutjes later op wil vreten van liefde? Mannen... jullie doen wat met me. Of ligt het misschien ook een beetje aan mama zelf? Op dit moment ben ik zwanger, baby- jongen nummer 3 is in aantocht. Halverwege november is 'de datum' maar gezien de ervaring met de eerste twee houden papa en mama rekening met een paar weekjes eerder. En ja, dat is spannend. En ja, mama heeft 'hormoon gedoe' en ja, mama is soms labiel. Maar... we zijn allemaal reuze blij en kijken ernaar uit om 'de baby' (die in mijn hoofd natuurlijk al lang zijn naam heeft) te ontmoeten. 

Lieve lezer. Hartelijk welkom in ons gezinnetje. Een (soms georganiseerde) chaos. We houden van eten (lekker pittig graag), nieuwe dingen, reizen (vooral naar onze familie in Thailand), koffie en van elkaar. Mama leest en schrijft erg graag. 

We nodigen je van harte uit om via deze blog af en toe een kijkje te nemen in ons gezinnetje en mee te gaan op avontuur. Want kindertjes opvoeden, wat een avontuur! Vind je niet? Geen gebruiksaanwijzing, geen proefperiode, geen vakantie en geen tweede kans. Wel duizend gevraagde en ongevraagde adviezen om je heen. Kindertjes die, zodra ze geboren worden aan jouw zorgen worden toevertrouwd. Ineens loopt en praat het. Ineens komen er discussies en ineens sta je als mama op het schoolplein. Ineens krijg je te maken met driftbuien, darmkrampjes en ander leed. Gelukkig heb ik de ervaring dat, met iedere bevalling er een extra doosje liefde wordt geleverd. De kracht om het onmogelijke te doen. De bron om door te lopen als je ziek bent, de extra energie om toch nog even naar de speeltuin te gaan, de power om de rommel in huis te lijf te gaan en het geduld om door drift- en huilbuien heen te coachen. Yes, het moederschap is het grootste avontuur, één waar ik geheel onbevangen in ben gestapt en wat me voor altijd heeft veranderd. Dankjewel mannen!

Ga je mee op avontuur?

Oja enne... die aardige ervaringsdeskundige aan de telefoon was Doortje. Weet je dat ook weer, mijn jongens hebben tot hun grote frustratie nog steeds geen flauw idee...