Het was halverwege mei 2018 en we gingen weer door. Ik voelde me onzeker en de kans op een tweede kindje begon een stuk kleiner te worden in mijn hoofd. Desondanks raakte ik heel snel weer zwanger. Begin juli was de eerste positieve test er alweer. Ik zeg eerste, omdat hierna een reeks van verschillende soorten testen volgde. Controlefreak Clair kwam naar boven en niet zo'n beetje ook. De testen liepen op en het zag er goed uit. Ik leek wel verslaafd, die testdrang kon ik echt niet weerstaan (“vanaf morgen doe ik ECHT geen test meer”). Het gaf toch een soort van houvast, al gaf het geen enkele garantie. 

We voelden ons nog niet echt blij, maar juist erg terughoudend in ons gevoel. Je bent natuurlijk ontzettend dankbaar zwanger te mogen worden en zo vlot ook nog. Maar ook voelden de zorgen en angst als een last op onze schouders. Elk WC-bezoekje was een spannende ervaring voor mij. Zweetoksels en m’n hart in mijn keel. Na twee weken hadden we de eerste echo om te kijken of er een vruchtje op de juiste plek te zien was en dit was zo. Poeh.. Gelukkig. We waren ongeveer vijf weken en vier dagen zwanger volgens de echo en mochten de week erop terugkomen. Met zes weken en vier dagen was het kindje mooi meegegroeid en daarbij hadden we een kloppend hartje gezien. Wauw.. Dit was ons de afgelopen twee keren niet gelukt, zal het dan toch? We durfden een klein beetje te hopen. Ook durfde ik moeders voor moeders weer te bellen en de test was een knaller, yes! Toch wel een dingetje na die eerste miskraam. 

Ik mocht me na die tweede echo van het ziekenhuis weer aanmelden bij de verloskundige en daar kregen we een echo rond 8 weken. Ze zag dat ons kindje gegroeid was en het lag knus in een hoekje. Het leek schattig, maar het gaf me toch een onderbuikgevoel. Is het wel zo schattig? Ik stopte dat gevoel snel weg, want het zou vast komen door onze ervaringen. De kans dat het nu mis zou gaan was minder dan 10 procent, kregen we te horen. Euforisch gingen wij naar huis en we durfden een beetje vooruit te denken. Wat zou het geweldig zijn als ons gezin in maart 2019 uitgebreid zou worden. 

Enkele weken later kregen wij de termijnecho. We zouden gelijk erna op vakantie gaan en doorrijden naar Limburg, dus Luuk was mee. De kans dat het niet goed zou gaan was immers klein, dus we durfden het erop te gokken. Luuk was helemaal door het dolle heen en wij konden niet wachten de baby weer te zien. Het hartje klopte mooi, maar de baby lag weer in een hoekje, in dezelfde kromme houding... Ik vond het maar raar eigenlijk. De verloskundige keek wel heel lang en ze leek te twijfelen... Het zal toch niet weer... “Ik kan de beentjes niet vinden en de baby beweegt ook niet zoveel", zei ze. Oh... "En ik wil jullie niet ongerust op vakantie sturen, dus ik vraag een echo aan voor zo meteen in het ziekenhuis." 

Daar gingen we dan, met lood in onze schoenen en een ongeduldige peuter van drie jaar die naar ‘Bollo de beer’ toe wilde. In het ziekenhuis was de echoscopist duidelijk. De beentjes waren te kort voor het termijn en de hersentjes leken niet goed ontwikkeld. Het zag er niet goed uit. We werden weer naar de wachtkamer gestuurd, omdat ze ging overleggen met de verloskundige. 

In de wachtkamer (fijne plek trouwens) vertelde de echoscopist dat ze adviseerde om op ons vakantieadres een nieuwe echo uit te laten voeren. We moesten hier niet te langs mee wachten. Ook moesten we er rekening mee houden dat dit niet de goede kant op zou gaan. Slik... Sander was al doorgelopen met Luuk, omdat onze kleine man nog ongeduldiger was geworden na al het wachten, dus hij hoorde het niet. Het voelde alsof ik een klap in mijn gezicht kreeg en eigenlijk wilde ik, midden in die wachtkamer vol mensen, keihard huilen. Ik hield me in, wat was ik verward. 

In de auto vertelde ik wat de echoscopist had gezegd en we waren even stil.. We reden richting ons vakantieadres in Limburg en moesten het even laten bezinken. 

Volgende keer zal ik jullie vertellen hoe het verder ging.