Gastblogger Clair vertelde eerder over haar eerste miskraam. Vandaag vertelt ze hoe het verder ging...

Eind april hadden we alweer een positieve zwangerschapstest, pfff weer zo spannend! Er ging anderhalve week voorbij en ik merkte dat de symptomen minder werden (of maakte ik mezelf gek?). We waren bij mijn oudste zus eten en we hadden verteld dat we weer zwanger waren. We wilden het graag met familie delen, we konden de steun goed gebruiken als het weer mis zou gaan. Na het eten moest ik naar de wc en daar zag ik het… Ik bloedde… “NEE, niet weer”…! We hadden het net verteld en nu ging het weer mis. Alsof ik het ‘gejinxt’ had. Mijn zus en Sander merkten gelijk dat er wat was, dus ik vertelde dat ik weer bloedde. Gelijk maar weer even de verloskundige bellen. Ik moest nog echt een week wachten, omdat ze nu waarschijnlijk toch niks konden zien. Het liefst wilde ik gelijk een echo, maar met dit termijn was even afwachten het beste.

Die nacht werd ik wakker en ik voelde me niet zo lekker. Ik was misselijk en duizelig toen ik opstond. Ik ging maar even naar de wc en daar verloor ik best veel bloed. Ik denk dat het een combinatie was van bloedverlies (misschien het vruchtje, ik durfde niet te kijken) en lage suikers na het wakker worden, maar ik voelde me ineens heel slap. Het lukte me niet om me naar mijn kant van het bed te lopen en liet me voorover vallen bij het voeteneind. Ik was bang dat ik anders op de grond zou vallen. Sander schrok en stond gelijk op. Hij vroeg wat ik deed en riep dat ik normaal moest gaan liggen. Achteraf konden we daar heel hard om lachen, want het was een gek tafereel. “Waarom zei hij dat? Laat me lekker liggen en doe zelf normaal”, dacht ik. Het was zo’n gekke gewaarwording. Ik kon hem horen, maar hij klonk ver weg. Kort erna kon ik wel opstaan en lukte het om op mijn eigen plek te gaan zitten. Daarna kon ik eigenlijk niet rechtop zitten zonder duizelig te worden. Sander maakte zich zorgen en belde de verloskundige om te vragen of dit normaal was. De verloskundige vond dit niet alarmerend (blijkbaar bloedde ik niet dood ofzo, ik haalde me van alles in mijn hoofd), omdat ik na het eten van een banaan weer een beetje bij leek te trekken. 

Naast lage suikers en het bloedverlies, kon de schrik ook meespelen en het een soort paniekaanval zijn geweest na het zien van het bloed. Het klonk best logisch eigenlijk.. Een week later hadden we de echo en daar was al helemaal niks meer te zien. Na het prikken van mijn bloed bleek het HCG praktisch 0 te zijn. Hoe raar is dat! Vorige keer duurde het zo lang en nu was het binnen no-time verdwenen. Ze twijfelden zelfs of ik überhaupt zwanger was geweest, zo snel. 

Nou met mijn behoefte aan controle en het doen van meerdere testen om te kijken of het streepje donkerder wordt na verloop van tijd, was daar geen twijfel over mogelijk hoor. Ik merkte dat ik na deze miskraam ook makkelijker door kon gaan. Het ging sneller mis dan de eerste keer en ik hoefde niet elke keer terug naar het ziekenhuis voor controle. De gynaecoloog in het ziekenhuis gaf aan dat we nu in aanmerking kwamen voor een onderzoek. Daarbij mocht je tien weken niet zwanger zijn en zouden ze mijn bloedwaarden controleren op een aantal zaken (bijvoorbeeld bloedstolling). Ook zou daar een chromosomen onderzoek bij horen. Sander en ik besloten dit nog niet te doen en nog één keer een poging te wagen. Nu zou het toch eens mogen lukken? 

Volgende week zal ik vertellen hoe het ons daarna verging.

Liefs Clair