Vandaag een nieuw artikel van gastblogger Bertina! Over de persconferentie van afgelopen vrijdag en natuurlijk de intocht van Sinterklaas! 

Vrijdagmorgen. Het is nog schemerdonker wanneer ik op mijn fiets door de binnenstad van Den Haag rij. Er heerst een wat vreemd sfeertje in de stad. De crews van diverse nieuwskanalen nemen positie in en staan druk bellend flink in de weg. In en om het binnenhof passeer ik hooggehakte assistentes van een of andere bolleboos. Koffie. Telefoon. Aktetas. Her en der een haast vrolijk uitgedoste ‘wappie’. In vol ornaat de boodschap uitdragend. Op het gezicht een cocktail van vastberadenheid en hart voor de zaak, gemengd met een vleugje onzekerheid. ‘Ben ik de eerste, waar blijft de rest?’. Het gonst in de stad. Het borrelt en bruist. Want… De persco.

Persco. Gek woord wat we twee jaar geleden nog niet kenden. Klinkt als een bubbelend drankje op een zinderende zomerdag. Eind 2021 ‘woord van het jaar’ schat ik zo. Het is wat het is en omdat ik plaats van bestemming heb bereikt laat ik persco voor wat het is. 

Hoop ik. Maar helaas. Ook hier, in de Maatschappelijke Opvang is ‘Persco’ gedurende de dag onderwerp van gesprek. En net zoals in een Haags Koffiehuis de wereldproblemen binnen een kwartier zijn opgelost is ook hier, onder de ‘mannen van de straat’ het hele covid probleem binnen mum van tijd de wereld uit. Kennelijk doet een kop (te) sterke koffie wonderen…

Het is een drukke werkdag. Hectisch, afwisselend en vliegensvlug voorbij. 

Met het woord ‘persco’ in mijn achterhoofd toch nog snel even naar de stad. Nu het nog kan… Vlug een budgetwinkel in. Want… morgen komt Sinterklaas! Dus schoenen moeten worden gevuld en omdat ik er inmiddels achter ben dat er zonder wat hulp van papa en mama weinig van terecht komt moet ik nog snel even inslaan.

Mooi op tijd stap ik over de drempel. Thuis. Schoenen uit, jas uit, make-up af, pantoffels aan en zandzakken voor de deur. Thuis. Weekend. Ik sluit me op. Het is al bijna donker dus lekker de gordijnen dicht. Kaarsjes aan. Hongerige mannen duiken op de tassen op zoek naar lekkers. Omdat ik de voorraad graag wil spreiden over een dag of twee ben ik streng. ‘Ik ga eerst koken jongens’. 

Na het eten maken we de bioscoop. Ons vrijdagavond ritueel. Banken opzij, matrassen op de grond, kussens, dekens, lampen uit en film aan. Zoals gewoonlijk zijn jongste en middelste spruit binnen mum van tijd diep in slaap en ook papa is vertrokken. Samen met grote zoon heb ik wat ‘mama- joel tijd’ en stiekem pikken we samen wat chippies. In plaats van Persco zijn wij afgestemd op Sinterklaas journaal, wat me sowieso meer aanstaat dan al het andere op dit moment. We laten ons meevoeren in de wereld van Sint & Piet, en sluiten de wereld buiten. Hoop ik. Probeer ik. Kop in het zand graag.

Terwijl ik heimelijk mijn grotendeels slapende gezinnetje observeer hoor ik het rumoer buiten. Knallen, vuurwerk, sirenes en de heli. Oja.. dat was ook zo… De Persco. Een paar honderd meter van ons huisje vandaan wordt flink huisgehouden. Zijn het wappies? Zijn het relschoppers? Zijn ze extreem? Hebben ze een punt? Ik wil er niet meer over nadenken. Niet meer mee geconfronteerd worden maar ik kan niet anders. Een verdrietig gevoel bekruipt me. Ietwat angstig zelfs. Ik zie onze jongens slapen, geen weet hebbend van wat er een paar honderd meter verderop gebeurd. Onwetend over toekomst en moeilijke beslissingen. Onzekerheid en beperkingen. Vol van dat grote gebeuren van morgen. ‘Je schoen zetten’. Vol van de dingen die zoveel belangrijker zijn; komt Sinterklaas nou wel of niet? 

Vanavond, in dit contrast tussen mijn dagelijkse realiteit, de vier muren van ons huisje, de gordijnen dicht de warmte en veiligheid van slapende kereltjes om me heen, en het rumoer buiten doet me weer opnieuw beseffen dat ook ik de wereld niet voor ze buitensluiten kan. Behalve nu. Voor even. Want morgen komt Sinterklaas, en alsjeblieft, laat ook mij in sprookjes geloven!