Nu ik inmiddels alweer een jaar twee kleine mannen in huis heb merk ik dat ik steeds vaker terug kijk op het afgelopen jaar maar ook op de band die Julian en Lucas samen ontwikkeld hebben. Gek genoeg heb ik tijdens mijn zwangerschap van Lucas vooral gedacht aan de invloed die het zou hebben op Julian; minder tijd samen, de aandacht die verdeeld moet worden tussen twee kinderen, niet meer zomaar op stap en alle uitjes doen die we deden omdat er met een klein mannetje rekening gehouden moet worden en ga zo maar door. Ik heb daarbij onvoldoende stil gestaan bij wat juist zo mooi is.. de liefde tussen twee broertjes!

Vanaf de allereerste seconde was Julian dol op zijn broertje. Ik zie hem nog zo gaan toen opa en oma hem kwamen brengen, zachtjes liep hij naar de box waar zijn broertje in lag, klom op zijn krukje en bleef daar vervolgens staan en de baby aaien. Eenmaal op schoot werd Lucas overladen met kusjes en kregen opa en oma nauwelijks de kans om hem even vast te houden. Afgelopen week zag ik een filmpje van een jaar terug, 

Julian heeft Lucas op schoot en houdt hem stevig tegen zich aan terwijl hij maar blijft fluisteren ‘babyby, babyby, babyby’. Na een paar dagen kon hij de naam van zijn broertje goed zeggen en kreeg iedereen waar dan ook te horen dat hij een broertje had gekregen die Lucas heet.