We zitten er weer middenin… ‘De eerste hapjes’. Hoera, dreumes lief sopt zijn eerste broodkorstjes naar binnen! Natuurlijk een mijlpaal die direct in de familie app moet worden gedeeld. Wat een prestatie! 

En ja, dat is het. Want inmiddels zijn we de fase ‘broodkorst’ gepasseerd en zie ik van alles in het tandeloze bekkie van onze dreumes verdwijnen Waar ik bij kindje nummer 1 grootverbruiker van biologisch en zeer verantwoorde voeding was, is mijn maatstaf nu gedegradeerd tot een weinig verheven criterium: ‘als hij het weg krijgt mag hij het hebben’. En ja, dat klinkt net zo cru als het leest.  

Nou moet je weten dat onze baby dreumes een echte eter is. Al ver voordat het eigenlijk mocht vanuit de schema’s en deskundigen likte en hapte ons kleintje van alles weg. Het principe ‘zien eten doet eten’ heeft in mijn omgang met deze dreumes een heel praktische en pragmatische invulling gekregen. Want ja, alles, maar dan ook alles, wat papa, broers en zelfs de hond eten is interessant en de moeite van het proeven waard. En zo ben ik, tegen wil en dank, ingehaald door de realiteit van alledag, hartstochtelijk aanhanger van de Rapley- methode geworden; je kind eet zelf, stukken voedsel uit het vuistje. (voor wie deze methode nog niet kent: google weet raad) 

De Rapley- methode dus. Wat ben ik blij dat er voor ons geklooi en gedoe aan tafel (en eigenlijk de hele dag door, want eten is een belangrijk onderdeel in het leven van dreumes) een echte, officiële naam is! Nu lijkt het tenminste nog ergens op… 

  

Maar eerlijk is eerlijk. Ik vind het ‘eerste hapjes’ gebeuren maar een groot gedoe. Natuurlijk is het heerlijk om te zien dat dreumes alles lekker, leuk en interessant vind en ben ik gezegend met goede eters. Toch ik zit dagelijks met kromme tenen. Het credo ‘als hij het weg krijgt mag hij het hebben’ klinkt wel nonchalant, maar hoe weet je van tevoren of hij het weg krijgt? Tot nu toe gaat het wonderbaarlijk goed en ben ik oprecht verbouwereerd over de stukken appel, koek, watermeloen (favoriet!) en soepstengels die naar binnen gaan. Af en toe kokhalzen en slik en stik geluiden horen erbij, leert een korte studie over de Rapley methode. Maar toch. Ik ervaar die lieftallige ‘eerste hapjes’ als een dagelijks terugkerend tenenkrommend gebeuren. Meerder malen heb ik op internet gezocht naar een cursus EHBO bij kinderen. (En daar bleef het dan ook bij). 

 

En nu is dreumes Ruben bijna 9 maanden. En nu krijgen we naast de ‘eerste hapjes’ ook de tandjes erbij. Dagelijks inspecteren broers Joël en Levi de stand van zaken en krijg ik gedetailleerd verslag van de status. ‘Ik denk dat hij nu wel zijn tand heeft, want ik hoorde ‘krak’!’ Ze vinden het tandenproject maar zielig en leven mee zo goed ze maar kunnen.  

En Ruben… of al die indrukken van de afgelopen maanden, het eten en de tanden nog niet genoeg waren… Ruben zegt zijn eerste woordje. Broe!  

Niks ‘papa’ en niks ‘mama’.  

‘Broe!’ En wat zijn de mannen trots! 

Hoog tijd voor een soepstengel! En ja, hij krijgt het weg dus hij mag het hebben…