De dag nadat mijn verlof begon hadden we een afspraak in het ziekenhuis voor een groei echo. Mijn leeftijd, BMI en de ICSI waren hiervoor een reden. Met 32 weken had ik ook al een groei echo gehad en ons meisje lag op de gemiddelde lijnen met hoofdomtrek en buik omtrek. Ik verwachtte dus gewoon een gezellig baby kijk momentje. Marco kon deze keer mee en we zouden die dag later een afspraak bij de verloskundige hebben, doordat hij nog in Brabant woonde kon hij er eerder in de zwangerschap vaak niet bij zijn.

 

De echoscopist was al wat uitgelopen, maar toen we eindelijk naar binnen konden, zette ze de echo-kop op mijn buik. Ze keek een momentje en vroeg :"Lag ze al eerder in stuit?" Die had ik niet aan zien komen. Gelijk begon ze vragen te stellen. Wie mijn verloskundige was en of we afspraken hadden. Ze regelde met een verloskundige van het ziekenhuis een gesprek voor die zelfde middag. Daarna ging ze nog de verdere metingen doen. Er was weinig tijd over, dus het was een vlotte bedoening. Ons Meisje lag verder nog wel op schema, alleen waren haar bovenbeentjes wel iets minder op het gemiddelde lijn dan de rest.

 

De grootste schok voor mij was niet eens dat ons Meisje in een stuit lag en dat het bevallen wel eens lastiger kon worden. Ik had er al 2 vaginaal zonder schade eruit gekregen en deze zou er ook wel uit komen. Maar mijn grotere zorg was, dat ik niet thuis zou kunnen bevallen. Thuis zouden mijn pubers er makkelijker bij kunnen zijn. Ze zouden "normaal" rond kunnen hangen en zoals ik meestal uitlegde "Een tosti voor zichzelf maken als ze honger hebben" Ik zag mijn Pubers gewoon niet voor me in een ziekenhuiskamer met slechte wifi. 

 

Die dag liepen we eerst verdwaast rond in het winkelcentrum, op ons in laten werken wat net gebeurd was. Even later spraken we onze eigen verloskundige en de verloskundige in opleiding. Ze wisten ons maar deels te vertellen wat het ziekenhuis ging doen. De term 'Versie' was al even voorbij gekomen. Een Versie is het van buitenaf draaien van de baby in de buik. Omdat ons Meisje al 36 weken was en keurig op schema, was het risico dat de versie de bevalling op zou wekken geen bezwaar. Verder lag ze voor een stuitbevalling en voor een versie er goed voor, met de beentjes naar het gezicht. Niet veel wijzer reden we even via huis, voor we naar het ziekenhuis gingen voor het informatie gesprek.

 

In dat gesprek kregen we snel informatie, de verloskundige was erg optimistisch. Zij zou een collega vinden die net als zijzelf gedreven, ervaren en fanatiek waren bij het doen van de Versie. Haar ervaring was dat als de Gynaecoloog of verloskundige veel succes ervaringen had met Versie, ze het ook liever deden. Ze was blij dat de collega die ze op het oog had, dienst had op het moment dat zij de Versie plande. Een pittig ding noemde ze haar. Ze heeft gelijk.

 

Na het weekend hadden we de afspraak voor de Versie. Ik kreeg medicatie in een infuus om de baarmoeder rustig te houden. Hiervan kreeg ik een soort opvlieger. Vervolgens begonnen de verloskundige en gynaecoloog samen aan mijn buik te duwen en trekken. De ene duwde het kontje van ons Meisje uit mijn bekken en naar de linkerkant van mijn buik en de andere begon het hoofdje van onder mijn middenrif naar rechts te wrijven. Omdat ik vrij binnenin droeg, ging dit er niet zacht aan toe.

Ze vroegen regelmatig of het nog ging, maar zowel zij als ik waren gedreven om het te laten lukken, dus ondanks dat ik er sterretjes van zag, liet ik ze doorzetten. Marco keek vol verbazing toe.

Op een moment leek het te lukken, maar terwijl ze even loslieten om met de echo te kijken, voelde ik haar terug glijden. Snel pakten ze haar weer vast en na nog even duwen en trekken verschoof het hoofd naar mijn bekken. Na de versie spraken we nog een verpleegkundige die opmerkte dat ze wel meer vrouwen wilde zien in het ziekenhuis die zoveel konden verdragen. Mijn pijngrens ligt erg hoog.

 

De dagen erna, met beurse plekken op mijn buik, was het duimen dat ze zo bleef zitten.. Want dan mocht ik gewoon thuis bevallen.