25-11-2019

Een kijkje in mama’s dagboek "

Wat een verschil met de 15 weken echo lieverd. Waar ik toen al dacht dat je een behoorlijk kindje was ben ik verbijsterd nu ik je in 3D heb gezien. Je lag er prachtig voor, maar viel al snel in slaap. De echo apparatuur van de verloskundige leek je niet zo interessant te vinden, terwijl je mama het elke keer weer speciaal vindt hoe ze jou op die manier kan zien en je voor even, al is het maar een halfuurtje, tastbaar lijkt.

Zo in mijn buik lijk je soms nog steeds een droom, hoewel je schopjes heel realistisch zijn is er niet altijd het besef dat jij straks ook daadwerkelijk in je moeders armen ligt. Hoe je straks niet alleen een baby bent, maar gewoon een mens dat op de wereld wordt gezet. Dat ik dat allemaal kan kan ik niet bevatten. En dat ik zo'n grote verantwoordelijkheid draag maakt mij vaak onzeker.

Hoewel er bij het proces van jou maken twee mensen kwamen kijken ben ik toch echt de enige die jou draagt. Je bent nog steeds een beetje mijn geheimpje in mijn buik. En dat is wonderlijk, maar ook zo eng. Ik ben gewend dat zoveel altijd mis loopt en nu loopt alles zo goed waardoor ik soms even achterom moet kijken of er geen addertje onder het gras ligt. Maar nee, jij bent er echt en je bent een baby volgens de boekjes. Je hartslag, je lichamelijke gezondheid, je groei, je gewicht..

Alles gaat zo goed en ik ben zo trots op jou en ons. Voor het eerst kan ik trots op mijzelf zijn. Het maakt mij niet uit op wie je lijkt hoor schat, hoewel je toch echt het neusje van je papa hebt, prachtig ben je sowieso. Maar jou zo zien op de 3D echo en weten dat je een echt kindje bent van mama en papa maakt dat ik mij ontroerd voel en tot op het bot gelukkig.  

Ik houd van je.

Liefs, mama