De grote vraag is... waarom ben ik minder gaan bloggen in de afgelopen 5 maanden nadat ik bevallen ben en heb ik eigenlijk maar een enkele blog gepost? Ben ik te druk, valt het leven als moeder mij zwaar, heb ik geen behoefte meer aan bloggen? Geen van al die mogelijke antwoorden is HET antwoord. De waarheid is dat moeder zijn mij helemaal niet zwaar valt en het voelt alsof ik nooit iets anders geweest dan moeder van mijn kleine Caleb-Jethro. 

De eerste 5 maanden zijn als een natuurlijke waas voorbijgegaan, waarin ik heb genoten en elk klein moment heb opgezogen, want meneer groeit erg hard en heeft al maatje 74 (een maat die gemiddeld vastgesteld is voor een kind van 9 maanden). Maar waar ik volop geniet en de grote blauwe wolk juist eerder steeds meer is gaan groeien in plaats van dat hij is geslonken, heeft de Corona-crisis het moederschap een nare smaak gegeven en werd het jaar, dat HET jaar zou zijn als eerste levensjaar van mijn baby, geen feestje, maar een overlevingsstrijd. Een strijd tegen de zwakke mentale onderdrukking van mijn geest die mij op eieren laat lopen op een millimeter afstand van de negatieve afgrond (sorry, geen anderhalve meter). 

Zo kwamen mijn schoonouders, kind, partner en ik opeens in 2 weken quarantaine te zitten doordat mijn schoonmoeder vermoedelijk corona had, was ik tot aan eind mei elke dag weer bang voor een complete lockdown en ging ik mentaal zwaar achteruit door het gebrek aan hulpverlening die op huisbezoek mocht komen. Ik kon niet meer de moeder zijn die ik wilde zijn, omdat ik in angst leefde. Niet eens zozeer de angst om corona te krijgen, maar meer de angst om mentaal te ontsporen.

Mentale gezondheid is niet op het oppervlak te zien en daarom minder goed te achterhalen bij iemand dan een lichamelijke ziekte. Maar zeker nu in deze tijd is het belangrijk dat mensen met een geestelijke "ziekte" of mensen die geestelijk kwetsbaarder zijn dan anderen de juiste steun krijgen uit hun omgeving. Niet alleen de ouderen hebben het zwaar, maar juist ook de mensen die depressief zijn, angststoornissen hebben, een persoonlijkheidsstoornis hebben, aanleg voor een psychose etc... Niet iedereen is er even open over als ik door er over te praten dat het slecht gaat, sommige willen het waarschijnlijk geeneens toegeven omdat ze bang zijn anderen tot last te zijn met hun problemen. Maar er zijn genoeg signalen om iemand die nu net even wat kwetsbaarder is te herkennen en er is genoeg wat je kunt doen om deze mensen te helpen! Kijk in je omgeving, misschien is het wel je buurmeisje, of iemand in je vriendenkring of familie, misschien zelfs wel een collega.

10 signalen waar je bij (vermoedelijk) kwetsbare mensen op moet letten:

1. De persoon komt niet tot weinig meer buiten

2. De persoon heeft geen behoefte aan sociale contacten en is liever alleen

3. De persoon spreekt van dat hij bang is dat er iets ergs gaat gebeuren

4. De persoon brengt wartaal uit

5. De persoon verzorgt zichzelf niet meer

6. De persoon heeft last van slaapproblemen

7. De persoon is dwangmatig

8. De persoon doet de dingen die hij normaal leuk vond niet meer

9. De persoon eet slecht

10. De persoon is vaak negatief

6 tips om deze kwetsbare mensen te helpen:

1. Maak een mooie tekening. Het klinkt kinderlijk, maar met iets wat je zelf gemaakt hebt kan je iemand heel blij maken juist. Het is onverwachts, creatief en persoonlijk. Iets anders maken kan natuurlijk ook, een schilderij of een mooie foto bijvoorbeeld.

2. Schrijf een mooie kaart/brief.

3. Vraag aan je buren/vrienden/familie hoe het met hun gaat en of je misschien nog iets voor hun kan doen, zoals boodschappen bijvoorbeeld.

4. Merk je dat iemand in je omgeving het moeilijk vindt buiten te komen? Stel voor samen ergens heen te gaan zodat diegene niet alleen is.

5. Breng een mooi bosje bloemen langs.

6. Maak je je zorgen over iemand, maar denk je dat diegene meer hulp nodig heeft dan jij kan bieden? Praat met je huisarts, dit is altijd vertrouwelijk.

Geestelijke gezondheid is geen grap! Help een ander, samen staan we sterk in deze moeilijke tijd. En ik beloof jullie dat ik meer zal bloggen!

Liefs,

Megan