In de afgelopen weken heb ik jullie verteld over mijn thuissituatie, nu we met velen thuiswerken tijdens de Coronacrisis. Voor iedereen een zoektocht en goed wennen. Ik had beloofd jullie op de hoogte houden hoe dit verloopt en of ik al een succesformule gevonden heb. 

Na drie weken thuiswerken kan ik vertellen dat dit niet zo is! En.. Dat gaat ook niet gebeuren. Het is iets dat ik moet accepteren. Zo ver ben ik dan weer wel. Sorry, geen wonderlijke tip over hoe we allemaal aan onze uren toekomen (zonder elke dag en het weekend door te moeten werken) en ook nog voor de kinderen kunnen zorgen c.q. lesgeven. 

Maar misschien kunnen jullie met mij proberen te accepteren dat heel Nederland op zoek is naar een manier om zo prettig mogelijk de dag door te komen en dat we daarmee een soort van gezamenlijke innerlijke rust creëren. In mijn geval: mijn werk is gewoonweg té onplanbaar (is dat wel een woord eigenlijk? Nou, jullie snappen wat ik ermee bedoel!). 

Als je met mensen en met een kwetsbare doelgroep werkt, is het gewoon niet te plannen. Ik heb in de afgelopen weken gemerkt dat ik tijdens mijn werkdagen veel spoedtelefoontjes moet beantwoorden en op de meest onhandige momenten (als we bijvoorbeeld op het punt staan even naar buiten te gaan of als ik een werkje met Luuk wil maken) aan moet sluiten bij een overleg dat niet kan wachten. En ik heb gemerkt dat ik door alle werkzaamheden rondom deze nieuwe situatie niet toekom aan mijn dagelijkse werkzaamheden. Dus… Mijn to-do list stapelt zich op. Terwijl ik toch echt keihard werk! Frustrerend? Ja! Kan ik daar iets aan veranderen? Nee! Dus… Acceptatie! Diepe zucht en verder gaan. 

Maar ik voel me schuldig, omdat ik Luuk vaak moet wegwuiven tijdens een belangrijk telefoontje. Normaal ben ik ook op het werk en heb ik ook geen aandacht voor hem. Maar ja, dit is toch wel verwarrend, want ik ben toch thuis?! Dan kan ik toch lekker spelen en naar alle verhalen luisteren, de hele dag door? Omdat ik in een vitale sector werk, mag ik Luuk naar de opvang brengen. Maar ik wil het niet vanwege het besmettingsgevaar tijdens de zwangerschap en ik wil Luuk niet onnodig blootstellen aan een virus waar we nog zo weinig over weten. Het voelt voor mij ook gek om hem weg te brengen als ik thuis ben, dus dat is een no go. Dus, ik accepteer dat ik soms wat langer doorwerk om niet vaker dan drie dagen te werken en dat ik soms niet aan mijn uren kom. Dan heb ik de overige dagen, net als altijd, aandacht voor Luuk en het huishouden. Want ik wil ook nog kunnen genieten van de tijd samen met Luuk. 

Voor mij is het misschien wat makkelijker beslissen, want ik moet ook aan dat kleine mannetje in mijn buik denken. Inmiddels zit ik alweer op 25 weken, de tijd gaat snel! Helaas heb ik sinds het thuiswerken enorm veel bekkenklachten en dat helpt ook niet echt mee. Met mijn werk heb ik de optie besproken om mij voor een aantal uren per week ziek te melden. Dus daar ga ik over nadenken. Uiteraard laat ik jullie weten wat het geworden is.

Voor nu probeer ik mijn zorgen en angsten zo diep mogelijk weg te stoppen en te genieten van de alle tijd die ik met Luuk heb en van de gezellige schopjes die ik van binnenuit voel. Hopelijk vinden jullie voor jezelf ook een manier om gelukkige en fijne gedachten voorbij te laten komen in deze bizarre tijd. Veel gezondheid toegewenst allemaal!