Vanaf de eerste dag was duidelijk dat een kindje op de neonatologie een moordend tijdsschema met zich meebrengt. Julian had nog niet genoeg energie om zelf te drinken en kreeg een neussonde. Als je als moeder graag borstvoeding wil geven dan ziet dat er in de praktijk al snel als volgt uit: baby drinkt bij mama, baby drinkt uit flesje indien baby nog niet genoeg gedronken heeft en als baby dan nòg niet op de juiste hoeveelheid voeding zit krijgt hij de rest van de melk via de sonde. Met een beetje pech moet je tussendoor je in slaap gevallen baby verschonen om hem weer wakker te krijgen. Zodra je kindje dan gevoed en wel in de couveuse ligt ren je terug naar je ziekenhuiskamer om snel te kolven voor de volgende ronde. En dat iedere drie uur opnieuw…

Gelukkig bleef er tussen de voedingen door voldoende tijd over om te knuffelen, het buidelen in neonatologieterm. Buidelen is zeer belangrijk voor de hechting tussen ouder en kind. Je kindje niet de hele dag bij je kunnen hebben is zwaar en om hem genoeg energie te geven voor het drinken en groeien was het soms beter om hem even te laten. Op de momenten dat je dan wel kunt knuffelen en je kindje tegen je aan kunt houden vergeet je de hele wereld om je heen. Het maakt je een ster in het zitten in een ongemakkelijke houding, het negeren van slapende ledematen, het niet eten en niet drinken en het uitstellen van toiletbezoek.

Julian liet de eerste week regelmatig ademstops zien. Bij prematuur geboren kindjes komt het voor dat het deel van het centrale zenuwstelsel verantwoordelijk voor de ademhaling nog niet voldoende ontwikkeld is. Bij Julian ontstond deze situatie met name tijdens het drinken, het drinken en tegelijkertijd nog moeten ademhalen bleek ingewikkeld te zijn. 

Bij het stoppen van de ademhaling begint de monitor waaraan je kindje ligt een enorm alarm te geven. Ook al is je verteld dat dit er bij kan horen, toch denk je in het moment zelf dat je je kindje gaat verliezen. Het piepen van de monitor hoorden we nog weken na de ziekenhuisopname en ik heb mijzelf enorm schuldig gevoeld dat ik opluchting voelde als de monitor die af ging niet de monitor van mijn kind was.